Hoe verandert zorg in een samenleving die steeds sterker wordt gestuurd door efficiëntie, versnelling en individualisering, terwijl kwetsbaarheid juist vraagt om nabijheid en aandacht voor elkaar?

In Het zorgmoeras vertrekt de auteur vanuit een persoonlijke ziekte-ervaring en neemt hij de lezer mee in een indringende en reflectieve verkenning van de zorg in Vlaanderen.

Aan de hand van autobiografische verhalen en beelden uit de natuur maakt hij zichtbaar wat zorgen voor elkaar in wezen is: het omarmen van kwetsbaarheid en betekenis vinden in wat zich niet laat plannen of meten.

Dit contemplatieve boek vertraagt, schuurt en stelt vragen. Het nodigt uit tot een herwaardering van zorgzaamheid als fundament van een warme en menselijke samenleving.